Rob Cross deed onderzoek naar netwerken in organisaties en kwam wat mooie misvattingen over netwerken tegen. Een belangrijke misvatting is dat managers vaak denken dat ze wel weten hoe de informele netwerken in hun afdeling of organisatie in elkaar zitten. In de praktijk blijken juist de managers die dat het hardst roepen er het meest naast te zitten. Ik denk dat dit ook voor veel communicatieadviseurs geldt. We benoemen keurig onze doelgroepen en bedenken hoe we ze kunnen bereiken, maar luisteren we ook naar ze? Weten we met wie ze interacteren? Wie zijn rolmodellen voor deze doelgroep?

Het afgelopen jaar zette ik de twitteraccount op voor het Food4you festival van Wageningen UR. Food4you is een over voeding, voedsel en leefstijl, tussen kennis en praktijk, van wetenschap tot boodschappenwagen. Dit zijn de vier stappen die gezet zijn om de Twitter-account leven in te blazen.

1. Maak een account aan met een duidelijk profiel en een heldere profielfoto. Misschien een flauwe eerste stap, maar een eerste vereiste om Social te worden en een netwerkt te bouwen is te zorgen dat de mensen die je tegenkomen, weten wie je bent.
2. Bepaal de onderwerpen/doelgroepen van je account en zoek wat er op Twitter over geschreven wordt en wie er actief zijn. Ga deze mensen en organisaties volgen, maar kijk ook wie zij volgen.
   Voor Food4you ben ik in eerste instantie breed gaan kijken wie er over voeding en eten schrijven en wie er actief waren in de regio’s waar het festival plaats vond. Al snel volgde de account een bonte verzameling mensen uit de Gelderse Valei, schrijvers over eten, restaurateurs, televisiekoks, wetenschappers en organisaties die zich bezig houden met voeding en eten.
3. Lees wat mensen bezig houdt, reageer als mensen over je schrijven of je iets vragen, stuur berichten die passen bij jou, jouw project of organisatie door en begin ook je reguliere nieuws te zenden.
   Binnen Food4you werd de functie van de account langzamerhand dat het een doorgeefluik werd van (populair)wetenschappelijke informatie over voeding en eten. De receptentweeters bleken het minst interessant te zijn, de schrijvers en wetenschappers des te interessanter. Het bleek dat juist de bewoners in de regio interessanter waren op een ander gebied. In één van de betrokken gemeenten bleken bewoners verbolgen te zijn dat de gemeente geld uit gaf aan het festival, terwijl het zwembad dicht moest vanwege bezuinigingen. Op basis van deze angst konden we communiceren over de verschillende geldstromen binnen de gemeenten en dat het geld van het festival niet zonder meer te gebruiken was voor het zwembad.
4. Zoek uit wie belangrijke spelers zijn, wie worden vaak geretweet, wie hebben veel lezers bij je doelgroep.
   Uiteindelijk hebben we een aantal bloggers uitgenodigd voor het festival, die gelezen en gewaardeerd worden door de doelroep.

Uiteraard heb je via Twitter geen compleet overzicht van je doelgroep. Maar je hebt wel ingangen die je anders niet zou hebben en je kunt je makkelijker inlezen en -leven in een doelgroep waar je zelf niet toe behoort.

Elke communicatieprofessional die wel eens iets echt belangrijks intern heeft moeten communiceren heeft wel eens verzucht: “Kon ik het informele netwerk tussen de medewerkers maar gebruiken.” Soms lukt het, maar het lijkt wel of het informele netwerk vooral tegen je werkt en dat je er geen grip op kunt krijgen. Die informele netwerken heb je natuurlijk niet alleen binnen organisaties, die heb je ook in de maatschappij. Waarom is kennis van netwerken relevant voor communicatieadviseurs en hoe maken we gebruik van die netwerken?

In communicatieopleidingen is traditioneel weinig aandacht voor netwerken, juist vanwege dat schijnbaar ongrijpbare en onplanbare communicatiestroom. Door Social Media is het denken in netwerken en het gebruiken van netwerken opeens weer actueel geworden om twee redenen.
Om te beginnen vindt een deel van de discussie die eerst in de privéruimte plaats vond nu opeens in een publieke ruimte plaats: op facebook, hyves, twitter, yammer en verschillende fora geven mensen hun mening, bekritiseren ze, juichen ze toe, mopperen ze en luchten ze hun hart. Dit betekent dat je als communicatieadviseur door goed te luisteren (en vooral lezen) je een veel beter beeld kunt vormen van wat er inhoudelijk gecommuniceerd wordt over een onderwerp.
Een tweede reden is dat sociale netwerken veel inzichtelijker worden, dan ze vroeger waren. Binnen Social Media kun je zien met wie mensen gelinkt zijn. Als jouw organisatie vroeger een zakelijke relatie aan ging met een andere organisatie, kon je je collega’s vragen wie er contacten had met die organisatie. Nu zoek je op de naam van die organisatie binnen LinkedIn en je weet direct wie er binnen jouw netwerk relaties heeft (gehad) met die organisatie. En misschien is dat wel niet een collega, maar iemand van de sportvereniging, of de oud-studiegenoot van een familielid.

Ik wil de komende tijd wat meer schrijven over communicatie en netwerken op basis van wat ik van Rob Cross gelezen heb. Ik heb gezien dat hij een nieuw boek uit heeft, dat heb ik nog niet gelezen, maar ook uit het oudere werk kunnen we nog een heleboel leren.

Via Twitter wordt je vaak gewezen op interessante artikelen op het web. Gisteren wees @reintjanrenes met op dit artikel over wat er komen gaat in Social Media. Een interessant artikel over de hoe Social Media ons sociale netwerk en onze communicatie veranderen. Alle argumenten klinken heel fijn en positief, en dat zijn ze ook, toch zit er een schaduwzijde aan.
Een van de punten waar ik in eerste instantie erg enthousiast van werd is nummer zes: mensen leren elkaar kennen ongeacht fysieke grenzen.We worden vrienden met mensen over de hele wereld onafhankelijk van geloof, achtergrond en ethniciteit. Ik heb via het web inderdaad mensen leren kennen van over de hele wereld, het idee spreekt me ook heel erg aan. Maar toch… Wat mij opvalt is dat ik sinds ik blog heel veel mensen heb leren kennen, maar dat het bijna allemaal hoger opgeleide vrouwen zijn met een bovengemiddelde interesse in kunst en cultuur. Ik heb het nooit gecheckt, maar ik vermoed dat we ook politiek behoorlijk op een lijn zitten en ook qua wereldbeeld. Dat is fijn van Social Media: je vormt heel snel een kring van mensen om je heen die je bevestigen in je mening, in wie je bent en in je wereldbeeld. En die mensen kunnen inderdaad over de hele wereld zitten, en allerlei verschillende achtergronden hebben, maar ze bevestigen jou in wie je bent en hoe je de wereld ziet. Anders dan vroeger, toen er twee televisiekanalen waren, kun je je dus volledig afsluiten van andere meningen en alleen de kritische beschouwingen daarvan lezen uit je eigen kringetje. Ik ben bang dat dit wederzijds begrip vermindert. Doordat je een grote groep van gelijkgestemden om je heen verzamelt, die je bevestigt in je mening en je wereldbeeld, lijkt die andersdenkende die je tegenkomt wereldvreemd te zijn.

Het tweede punt dat wat mij betreft een minder positief resultaat kan hebben, is het punt dat we allemaal zender worden in plaats van zender en ontvanger. Ik juich het democratische idee van informatie vergaring absoluut toe en zou dit ook zeker niet willen terugdraaien. Maar het lijkt alsof we nu als een soort extreme reactie op te lang alleen consument zijn nu opeens als wilden beginnen te zenden. Iedereen zendt, zendt, zendt, maar bijna niemand lijkt meer te luisteren.

Wat dat betreft wordt werk van de communicatieprofessional die wil/moet overtuigen niet makkelijker. Zeker bij onderwerpen waarbij cognitieve dissonantie belangrijk is (stoppen met roken, gezondere leefstijl, vaccinatiecampagnes etcetera), wordt het steeds lastiger om de doelgroep bereiken. Je doelgroep vinden is misschien makkelijker geworden, je boodschap zenden zal ook nog wel lukken. Maar hoe ga je om met tegengestelde meningen die bij jouw doelgroep veel beter vallen?

Ik ben zelf momenteel ietwat in de war van de discussies over duurzaam rijden. Tot voor kort was het duidelijk: de Prius was de meest groene manier van je voortbewegen over de autowegen. Daar kwam de Honda bij en inmiddels zijn er allemaal volledig elektrische initiatieven. Nu begint het voor mij als consument wat schimmig te worden, want er verschijnen artikelen over de ecologische footprint van een auto over zijn volledige levensduur. Door de accu’s schijnen hybride en elektrische auto’s een stuk minder duurzaam te zijn dan, pak ‘m beet, de gemiddelde BMW. Als je dus als autorijder aangesproken wordt op duurzaam gedrag, kan je nu altijd je mening onderbouwen en gewoon in de auto blijven rijden die je op andere gronden gekozen zou hebben.

Begin jaren ’90 tijdens een borrel van de Landbouwuniversiteit raken twee onderzoekers met elkaar aan de praat, een plantveredelaar en een landbouwtechneut. De landbouwtechneut vertelt over zijn lopende onderzoek. Hij is bezig met de ontwikkeling van een manier om kroppen sla machinaal te oogsten. Dat is nogal een klus, want de plek waar  het mes de sla raakt is essentieel: als het mes te hoog komt, mis je de steel en houd je alleen losse bladeren over, als het mes te laag komt ga je door de bodem en oogst je de wortel mee. Met behulp van lasertechnieken probeert hij om het korte steeltje van de slakrop te vinden en precies daar de krop los te maken van de wortels. De plantveredelaar trok zijn wenkbrauwen op: “Als de lengte van de steel van de sla zo’n groot probleem is, dan veredel ik de sla toch zo dat hij een langer steeltje heeft…”(anekdote Jan Schakel, wetenschapsfilosoof WUR)

Deze twintig jaar oude anekdote is de aanleiding geweest voor een onderzoek naar samenwerken en Social Media en hier is het resultaat. Het is de bedoeling een kort ebook te schrijven over de resultaten, gericht op de praktische toepassingen. Waarschijnlijk is dat over ongeveer een maand hier beschikbaar. Ik zal het ook via mijn nieuwsbrief verspreiden.

Presentatie:

In het FD van gisteren staat een artikel over de Social Media loser; de zelfverklaarde social media consultants en goeroes worden daarin op de hak genomen. Ik heb moeite met mensen, of het nou goeroes of consultants zijn, die beweren dat je op twitter moet, dat een blog de oplossing is voor je problemen of dat je gek bent als je niet op LinkedIn zit. Twitter-, LinkedIn- en Facebook-workshops kunnen heel zinvol zijn, als je als deelnemer weet wat er wilt leren.. Heb je een LinkedInprofiel en wil je daar meer uithalen? Heb je een Facebookstrategie, maar denk je dat je er meer uit kunt halen? Goed idee om een workshop te gaan doen! Hoor je anderen over Facebook en vind je dat je daar ook wat mee moet? Dan is een Facebookworkshop misschien niet de juiste plaats.

Het probleem van (en de lol met) Social Media is dat er veel verschillende platforms zijn, die elk hun eigen kracht hebben. Dat kan de kracht zijn van het communicatiebereik dat ze hebben, maar ook de kracht die aansluit bij jouw communicatiebehoefte. Als je een LinkedIn profiel neemt omdat je vindt dat dat moet, maar er vervolgens niets mee doet, dan kun je net zo goed geen LinkedIn profiel nemen. Waarschijnlijk zijn andere vormen van professioneel netwerken voor jou dan zinvoller.

Het grote verschil tussen de goeroe en de adviseur is dat de goeroe roept dat het moet en dat je er beter van wordt. De adviseur sluit bij jou aan, vraagt wat jouw behoeften zijn: wat je nu doet, wat bevalt, waar je voor je gevoel wat laat liggen in je communicatie. De adviseur maakt je wegwijs in het Social Media landschap en kijkt me jou hoe jij de verschillende media kunt inzetten. Op basis daarvan kan je dan je dan starten met het gebruik van Social Media en, als je daar behoefte aan hebt, workshops gaan volgen.

Wired, een maandblad over alles wat digitaal is, schreef een artikel over een gebalanceerd media-dieet: hoe je je mediaconsumptie zou moeten verdelen over de verschillende media. Hierbij wordt de link gelegd met gezonde voeding: zoals je goed eet om fit en scherp te zijn, zo moet je bewust met je media om gaan om goed geinformeerd te zijn.

Het artikel gaat uit van de Amerikaanse 9 uur mediagebruik per dag, in Nederland halen we dat niet. Volgens onderzoek van Spot besteed de Nederlander gemiddeld 4,9 uur aan het gebruik van media. Dat is meer dan de helft van de totale vrije tijd (9,2 uur) die we per dag hebben. Volgens wired zouden we die als volgt moeten besteden:

• Een half uur aan gaming
• Een uur aan sociale aspecten: 40 minuten aan sociale netwerksites en 20 minuten aan microblogging
• Een uur en een kwartier zijn gereserveerd voor nieuws, waarvan drie kwartier voor traditionele nieuwsmedia en een half uur voor het nieuws dat via RSS, blogs, en op andere manieren bij ons komt
• Een uur en drie kwartier voor ontspanning. Daarvan zou je dan drie kwartier voor de televisie door moeten brengen, een half uur video kijken op internet en een half uur voor het volgen pod- en vodcasts.

Het artikel geeft geen uitsluitsel waarom we onze uren zo moeten besteden. Een deel sluit heel aardig aan bij wat we sowieso al in onze vrije tijd doen: we ontspannen voor de televisie en we houden bij wat ons interesseert in kranten en tijdschriften. Ook het uur aan sociale contacten is niet echt nieuw, alleen de manier waarop we dat doen en de hoeveelheid mensen waarmee sociale interactie hebben is gegroeid. Voor mensen van mijn leeftijd is denk ik vooral het gaming deel verrassend en nieuw. We zouden dat in eerste instantie rekenen onder entertainment, maar uit onderzoek blijkt toch dat gaming wel degelijk een eigen functie is.
Er is veel aandacht geweest voor de negatieve aspecten van games: verslaving, geweld, het zou allemaal komen door spelletjes. Deze effecten zijn er ook, maar er zijn inmiddels ook veel onderzoeken gedaan naar de positieve aspecten van gaming: ruimtelijk inzicht, oog-handcoördinatie, intellectuele prestaties, en dankzij de Wii ook het fysieke welzijn hebben allemaal baat bij games.
Kortom, dat media-dieet is zo gek nog niet, het is de moeite waard eens te kijken hoe je je tijd in de media gebruikt.

Voor mijn studenten Digitale Communicatie ben ik een les social media aan het voorbereiden, met daarin een onderdeel hoe je een Social Media strategie formuleert. De basis voor je social media strategie is uiteraard je ‘gewone’ marketing- of communicatiestrategie. Je kijkt welke doelen of doelgroepen je in je reguliere strategie niet of minder goed bereikt en kijkt of social media daar bij kunnen helpen.
Kort daarvoor kreeg ik het overzicht van de CMO Social Landscape onder ogen. Een heerlijke spiekbrief (het plaatje linkt naar een pdf) waarop je kunt zien waar welke social media geschikt voor zijn. Een heel handig overzicht omdat je van een aantal belangrijke sites heel snel ziet waar ze goed en minder goed in zijn.

Wat bij mij vooral bleef knagen in het model, waren de vier verschillende strategieën die gekozen waren: Customer communication, Brand exposure, Traffic to your site en SEO. Het leek mij dat er toch veel meer mogelijke strategieën zouden moeten zijn. Uiteindelijk zou ik customer communication wat meer specificeren tot direct contact met de klant, omdat het voor met name organisaties toch lastig is om communicatie anders te zien dan alleen zenden. In essentie denk ik wel dat de vier doelen die hier genoemd worden, toch wel de belangrijkste doelen of strategieën zijn waarom je social media in zou zetten.

Ik zit al jaren in het orkest van de plaatselijke musicalvereniging Sempre Sereno. Dit jaar zijn een aantal leden van de vereniging gaan twitteren sommigen actief en sommigen eigenlijk niet. Ik mailde de zanger/speler die alle digitale communicatie  en aangezien er steeds meer leden twitteren suggereerde ik hem om een hashtag te gebruiken. Een hashtag is een term achter een hekje en hashtags worden toegevoegd aan een tweet die over een bepaald onderwerp gaan. Met een hashtags kun je tweets over dat onderwerp volgen, of de tweets over dat onderwerp op een site publiceren. Lowlands gebruikte zo de hashtag #ll09 voor vorig jaar en #ll10 voor dit jaar. Als je in het menu op Tweet Tweet klikt, dan zie je de twitterfountain: wat twitteren mensen nu over Lowlands 2010.

De reactie van de webmaster van de musicalclub was exemplarisch: er zijn maar zo weinig leden die twitteren, ik denk dus niet dat onze doelgroep daar zit. Kortom het had dus geen zin om daar tijd in te steken. Mijn insteek was anders: als je op de site van de vereniging een overzicht geeft van de tweets met je hashtag, krijgt je bezoeker inzicht van wat er over je geschreven wordt. Zeker in het voortraject kan dat leuk zijn als het gaat over repetities, het bouwen van decors en het naaien van kleding. Maar ook tijdens de voorstellingen: als je je publiek de hashtag geeft, dan kunnen zij direct na de voorstelling op je website zetten wat ze ervan vinden. Dus je gebruikt twitter niet om je doelgroep via twitteraars te bereiken, maar om content die twitteraars sowieso maken te gebruiken voor je doelgroep.

Wat specifiek voor twitteraars leuk is, is dat ze contact kunnen hebben met anderen die de voorstelling zien, of die meegedaan hebben. Een paar jaar geleden liep in onze musical Chicago de persoon Dick Tracy rond, veel mensen begrepen dat niet. Als je de hashtag van de voorstelling volgt, dan kan je vragen of er iemand is die het wel begrepen heeft en zo kan er discussie ontstaan.

Natuurlijk kunnen hashtags ook tegen je werken. Als je een slechte voorstelling hebt en je publiek twittert daarover, dan staat het op je site, of, als bedrijf, als je service slecht is, dan staat dat ook op je site. Laten we wel wezen: de reactie via twitter, zijn reacties die toch wel komen. Communicatie is niet meer te sturen, het gaat niet meer om zenden, maar om luisteren en adequaat reageren. Als je op je site adequaat reageert, dan ziet je publiek of je klanten dat ook. Om de content van je klanten of je publiek actief te gebruiken, moet je ook bewust om gaan met hoe je met hun bijdragen om gaat en hoe je daar adequaat op reageert.

Wat is Twitter:

Hashtags voor twittergebruikers:

Een voorbeeld van een twitterfountain op groot scherm: op seats2meet worden op een monitor alle tweets met hashtag seats2meet (of s2m) vertoond. Je ziet dus als je binnen komt heel snel wie (twitternamen) er is en wat ze doen.

Onlangs zat ik met een beeldend kunstenaar een een begeleider van ondernemers om tafel. Via een advertentie waren we bij elkaar gekomen om de beeldend kunstenaar te helpen om haar kunst te verkopen. In het voorstelrondje vertelde ik van mijn interesse in internet en web 2.0, de begeleider van ondernemers vertelde daarop heel resoluut dat hij niet geloofde in internet, het ging om echt contact. Hij had van die mensen die dan een website bouwden en dachten dat ze dan klaar waren. Ik kon dat alleen maar met hem eens zijn. De meeste websites zijn een folder (of bij grote organisaties een catalogus of handboek) die ergens neergelegd wordt en dan moet de potentiele klant die maar zien te vinden. Vooral voor ZZP-ers biedt het moderne web veel mogelijkheden om daadwerkelijk connecties te leggen met mensen waarmee je iets gemeenschappelijk hebt.

Contactleggen en het web

Door alle social media op het web is het makkelijk een niche te vinden van mensen die een potentiele klant zijn of in een zelfde niche zitten. Door middel van blogs, forums, twitter searches op onderwerp, foto’s of video’s kun je mensen zoeken met een specifieke interesse of een bepaald soort probleem. Zo legde ik op het web connecties met een liefhebbers van klassieke muziek, mensen die zich bezighouden met web20 en mensen die zich specifiek bezig houden met web20 in de zorg of met web20 en innovatie. Kortom, voor iedereen, organisatie, ZZP-er of organisatie zijn er (groepen van) mensen te vinden die interessant zijn.

De kunstenares in kwestie had een serie beelden gemaakt van oude rockers: Hendrickx, Zappa, Joplin (onder andere), dus ik raadde haar aan om eens te gaan kijken op fora waar fans van oude rockers zaten. Dat had ze gedaan, alleen was daar niets uit gekomen en dus was ze er mee gestopt. En daar zit een valkuil die veel gemaakt wordt, zowel in relatie tot internet als in relatie tot social media. Internet is snel: je hebt zo een website en je vindt zo een community met interessante mensen, dus zullen de resultaten ook wel snel zijn. De waarheid is dat je gewoon relaties moet opbouwen met mensen, een connectie moet maken, alleen dan wel over het web, zonder direct face-to-face contact, en dan duurt het even voor er ook zakelijk vertrouwen is. Dus nee, internet is niet het magische middel waarmee je klanten kunt werven zonder er tijd en energie in te stoppen. En hier vonden de begeleider van startende ondernemers en ik elkaar. Toch blijft er een spanningsveld: grote aankopen als kunst zullen niet snel online gedaan worden, aan de andere kant is de kans dat je mensen vindt die iets met jou kunst hebben groter. Afhankelijk van je product of dienst kan het werken via social media dus heel erg zinvol zijn, want via internet koop je relatief makkelijk een book of e-training. Zeker als die precies aansluit bij jouw behoefte.

Persoonlijk en grote organisaties

Uiteraard hebben grote organisaties deze lessen ook geleerd en gebruiken zij social media ook. Ze hebben vaak webcare teams, die op internet kijken wat er over hun organisatie geschreven wordt, en een twitter-account waarmee ze nieuws op hun website pluggen. Als ik twitter over mijn telefoon word ik gevolgd door de fabrikant, als ik twitter over het maken van een factuur dan word ik gevolgd door de producent van facturenmaakprogramma’s. En dat is goed, dat is prima, alleen heeft dat weinig te maken met het sociale van social media. Het is natuurlijk de vraag hoe je als grote organisatie persoonlijk kan zijn, maar eigenlijk doen grote organisaties dat al heel lang: verkopers bouwden altijd relaties met klanten op, en dat moeten ze nog steeds doen, alleen anders.

Het antwoord is ook relatief simpel: in alle organisaties werken mensen. Veel van die mensen zijn al actief op het web en schrijven waarschijnlijk over producten, over het merk en over het bedrijf. Laat ze dat doen, laat ze interacteren met de buitenwereld, laat ze communiceren met klanten, tevreden gebruikers, ontevreden gebruikers en de sceptici. En ja, het is riskant, want ontevredenheid over het werk en het bedrijf kunnen zo ook makkelijk naar buiten komen. Maar laten we wel wezen, dat gebeurt ook wel als u het niet toestaat. Er is een spanningsveld, want wil je je als organisatie wel indentificeren met hun manier van communiceren? Een leuk voorbeeld vind ik de twitteraccount van de ANWB, die is heel zakelijk “Erg glad door sneeuw op A28…”, maar geeft soms ook commentaar op wat er op de weg gebeurt “NOS doet stand-uppertje langs de A1 bij Muiderberg.De file is self-inflicted. Lampen en sat.schotel trekt kijkers.Toch nog file in beeld ;o)”. Bovendien reageert hij (of zij) als je via twitter wat vraagt.

De conclusie is dat het corporate inzetten van social media door grote organisaties wel mogelijk is, maar dat je mensen die de account bedienen ook menselijk moet laten zijn: geeft ze de ruimte om te reageren op andere gebruikers en op actuele berichten. Zo ontstaat een organisatie die echte connecties maakt. Het heeft geen zin om voor medewerkers social media te verbieden omdat je het niet kunt controleren. Wat je wel kunt doen is een een social media handvest of social media richtlijn opstellen, zodat voor medewerker duidelijk is wat ‘geoorloofd’ gedrag is op het web en wat niet. Dit geldt dan uiteraard vooral voor uitingen waarbij de relatie tussen de persoon en de werkgever duidelijk is.

Mijn interesse voor web 2.0 was in eerste instantie puur privé: in de jaren 90 was ik actief participant van een mailinglijst over de componist/bandoneonist Astor Piazzolla en in 2004 begon ik mijn weblog. Dat weblog dat was een echt live-log: de dingen die ik meemaakte, hoe ik me voelde, concerten die ik bezocht had, maar ook hoe ik mijn werk beleefde, maar publiceerde niet open en bloot waar ik werkte. Werk en privé waren twee dingen. Sommige collega’s lagen wel mee op mijn log, maar ik hield redelijk in de hand wie waar mee las. Toen ik begon te freelance ging ik in eerste instantie op dezelfde voet door, maar toen ik voor mijn studie aan mijn scriptie begon, veranderde er wat. Werk en privé gingen door elkaar lopen. Mijn studie deed ik privé, maar het leek me zinvol om er over te bloggen, omdat het ook over onderwerpen ging waar ik me professioneel mee bezig hield.

Voor de opleuking van deze site was hij erg web 1.0 (html en frames), wat heel erg niet paste bij wie ik professioneel was. Vandaar dat ik de afgelopen maand een nieuwe site gemaakt heb, waar ook ruimte is om te bloggen. Bovendien heb ik bij mijn contactinformatie linkjes gezet naar al mijn web 2.0 profielen: LinkedIn, Flickr, Youtube, Twitter en allerlei andere sites. Een aantal van de mensen die meekeken met de ontwikkeling van mijn site had daar wat problemen mee. Ze vonden het te persoonlijk, niet zakelijk genoeg en ze waren bang dat potentiële klanten me niet serieus zouden nemen.

Ik heb daar over nagedacht en heb het bewust laten staan. Ook de logjes zullen meer persoonlijk getint zijn dan puur zakelijk. Ik ben freelancer en als je mijn bedrijf inhuurt, huur je mij in. Het is dus helemaal niet verkeerd om dan ook een beeld te geven van de persoon, want het is persoonlijk. Misschien nog wel meer dan zakelijk. Ik doe graag de dingen waar ik goed in ben en die ik leuk vind. Ik vind het helemaal leuk als ik daar ook nog geld mee verdien. En dat is eigenlijk het enige zakelijke aan het verhaal. Verder is het heel persoonlijk en daarom passen hierook logjes over meer privé-aangelegenheden.

Overigens zal dit geen life-log worden. Dat heb ik al en dat is een ander verhaal. Dat is puur persoonlijk: hoe ik me voel en wat ik doe, ook buiten wat als werk geldt. Kennelijk is er dus toch wel een grens tussen wat ik als professioneel en als privé beschouw. De grens is alleen niet hard en niet eenduidig. En daarmee kom je toch tot een zekere mate van schizofrenie die internet mij biedt. Niet alleen privé en zakelijk, maar ook in de taal waarin ik communiceer. Ga ik in het Engels communiceren omdat ik Engelstalige relaties en vrienden heb of ga ik mijn communicatie tweetalig opzetten? Of ben ik alleen professioneel Engelstalig? Of misschien zou het gezien mijn voorliefde voor Zuid-Spanje logische zijn om in het Spaans te communiceren. Wellicht ontstaan daardoor bussiness opportunities in een aangenamer klimaat met een goede keuken.

Voorlopig hier gewoon in het Nederlands, met artikeltjes over online, freelancer zijn en Sharepoint, met zo nu en dan een persoonlijke noot.