Kort na het afronden van mijn scriptie had ik een gesprek  met een beleidsmedewerker. In haar grote organisatie (>5000 medewerkers, meerdere locaties) was uit een medewerkersonderzoek naar voren gekomen dat medewerkers graag beter wilden samenwerken. En dan vooral tussen de verschillende locaties en organisatieonderdelen. Haar vraag was welke Sociale Media zetten ze daarvoor in konden zetten en hoe. Ik schetste de verschillende mogelijkheden van Social Media en gaf aan hoe je met behulp van tags zou kunnen zorgen dat ze makkelijk te scannen zijn voor medewerkers. Achteraf bedacht ik me dat ik daarmee eigenlijk een paar stappen te snel liep. Wat vindt de organisatie eigenlijk van samenwerken?

Als je kijkt naar kort-door-de-bocht-meningen over samenwerken, dan zijn er twee stromingen: samenwerken om zelf beter van te worden en samenwerken om de ander te helpen. Je kan hele (kroeg-)avonden en wetenschappelijke tijdschriften vullen over wat waar is, maar eigenlijk is dat niet interessant. Beide meningen bestaan kun je mensen tegenkomen die heel puur handelen op de ene of op de andere manier.  Met beide manieren zul je dus rekening moeten houden als je samenwerken wilt stimuleren.

Eerst is het slim om eens te kijken welke mening dominant is, of gestimuleerd wordt binnen de organisatie. Hoe worden medewerkers beloond? Is dat op basis van prestaties? Collectieve of individuele prestaties? Hoe makkelijk kunnen mensen binnen de organisatie elkaar vinden en hoeveel ruimte krijgen ze om buiten hun eigen organisatieonderdeel kijken? Hoe gaan afdelingen/medewerkers om met informatie? Wordt die gedeeld of als eigendom beschouwd?

Als samenwerken niet loopt binnen een organisatie dan zal je eerst moeten kijken waar het spaak loopt. Weten mensen elkaar te vinden? Ondersteunt de cultuur van de organisatie dat ideeën gezamenlijk opgepakt worden?  Nodigt het informele netwerk van de organisatie uit dat mensen langdurige relaties met elkaar opbouwen? Wat voor middelen hebben medewerkers om mogelijke samenwerkingspartners te screenen?

Op basis daarvan kan gekeken worden waar het bij samenwerkingen spaak loopt en kan een strategie bedacht worden, waar Social Media een onderdeel van kunnen zijn.

Begin jaren ’90 tijdens een borrel van de Landbouwuniversiteit raken twee onderzoekers met elkaar aan de praat, een plantveredelaar en een landbouwtechneut. De landbouwtechneut vertelt over zijn lopende onderzoek. Hij is bezig met de ontwikkeling van een manier om kroppen sla machinaal te oogsten. Dat is nogal een klus, want de plek waar  het mes de sla raakt is essentieel: als het mes te hoog komt, mis je de steel en houd je alleen losse bladeren over, als het mes te laag komt ga je door de bodem en oogst je de wortel mee. Met behulp van lasertechnieken probeert hij om het korte steeltje van de slakrop te vinden en precies daar de krop los te maken van de wortels. De plantveredelaar trok zijn wenkbrauwen op: “Als de lengte van de steel van de sla zo’n groot probleem is, dan veredel ik de sla toch zo dat hij een langer steeltje heeft…”(anekdote Jan Schakel, wetenschapsfilosoof WUR)

Deze twintig jaar oude anekdote is de aanleiding geweest voor een onderzoek naar samenwerken en Social Media en hier is het resultaat. Het is de bedoeling een kort ebook te schrijven over de resultaten, gericht op de praktische toepassingen. Waarschijnlijk is dat over ongeveer een maand hier beschikbaar. Ik zal het ook via mijn nieuwsbrief verspreiden.

Presentatie: